Quinta-feira, Março 17, 2005

Trioloxia (III)

Disme que non podo marchar
e en verdade arrepía
pensar nelas trazando a miña sombra nas paredes,
os ocos imperceptibeis nas camiñadas,
as pobres olladas de xenreira,
fumegando na danza, sen dirección.
Non podo marchar, eu xa marchei,
e tantas cousas viñeron canda min
que ás veces quixera ser outra cousa:
un cigano con kalashnikov, un pirómano insomne,
unha bala no mato.
Non podo, dis,
por máis que invente un país liberado,
e pasemos horas deseñando bandeiras cos beizos,
acochados baixo a choiva.
Trazas rutas co dedo,
defines un concepto soportábel de ausencia,
horas perdidas viaxando cara o sur,
as apertas como agasallos ao hóspede.
E murmuras que aínda estamos vivos
pero, coma todos, sei
que cada día é un pouco máis mentira.

Mário Regueira.

Terça-feira, Março 15, 2005

Trioloxia (II)

Aínda levo os teus cristais sobre a roupa,
condecoracións ao valor
polo muro que non puido caer
e libertar as mil pantasmas
que como crianzas ateridas nos habitan
Eu levo os cristais sobre a roupa,
e marcas na cara, e o sangue
contra todos os muros de nós.
Niguén sabe que cousa fomos,
que leis se derrubaron, que vilezas cometimos
no medio da noite.
Eu levo os cristais, medalla,
por un novo fracaso de cabeza e parede.
Ti levas os cristais, e o destello
é como o noso sangue
cando é fermoso.

Mario Regueira.

Domingo, Março 13, 2005

Mail de contato.

Com a intençom de facilitar a comunicaçom com @s visitantes deste blog, o colectivo radicalista pujo em funcionamento um novo endereço electrónico para receber comentários, críticas ou contributos. Esperamos que este meio sirva para os objectivos criativos que nos marcamos no começo. Esperando já o vosso contato, despedimo-nos até a vindeira. Um abraço.

Sábado, Março 05, 2005

E então que quereis?

...Fiz ranger as folhas de jornal
abrindo-lhes as pálpebras piscantes.
E logo
de cada fronteira distante
subiu um cheiro de pólvora
perseguindo-me até em casa.
Nestes últimos vinte anos
nada de novo há
no rugir das tempestades.
Não estamos alegres,
é certo,
mas também por que razão
haveríamos de ficar tristes?
O mar da história
é agitado.
As ameaças
e as guerras
havemos de atravessá-las,
rompê-las ao meio,
cortando-as
como uma quilha corta
as ondas.

Maiakovski.